Gedragsverslaving

Gedragsverslaving verwijst naar verschillende psychische aandoeningen waarbij een persoon zich herhaaldelijk bezighoudt met een bepaald gedrag; zelfs als het gedrag hen schade berokkent , kan het lijken alsof ze het gewoon niet kunnen laten om ermee bezig te zijn. Veel voorkomende gedragsverslavingen – ook bekend als procesverslavingen– omvatten gokverslaving, winkelverslaving, hamsteren en kleptomanie (impulsief stelen). Hoewel de dwangmatigheid die gepaard gaat met gedragsverslavingen oncontroleerbaar lijkt, zijn behandelingsopties beschikbaar voor degenen die eraan lijden. SAMENVATTING VAN HET ARTIKEL

  1. Welke factoren dragen bij aan het hebben van een?
  2. Typische tekenen en symptomen
  3. Veel voorkomende gedragsstoornissen
  4. Soorten behandelingsprogramma's

Welke factoren dragen bij aan het hebben van een?

Een aantal factoren dragen bij aan de ontwikkeling van gedragsverslavingen, waaronder persoonlijkheid, middelenmisbruik en genetica. Je hebt bijvoorbeeld de term 'verslavende persoonlijkheid' gehoord in de context van verslaving, behandeling en herstel. Hoewel er geen klinische criteria zijn die een verslavende persoonlijkheid definiëren, heeft onderzoek aangetoond dat mensen die lijden aan middelenmisbruik of gedragsverslavingen de neiging hebben om gemeenschappelijke persoonlijkheidskenmerken te delen. 1 Mensen die bijvoorbeeld hoog scoren op persoonlijkheids- en gedragsbeoordelingen voor impulsiviteit en sensatiezoeken, hebben meer kans op een procesverslaving. 1 Evenzo hebben mensen die laag scoren op schadevermijding ook meer kans op een gedragsverslaving. 1 Individuele gedragsverslavingen komen vaker voor bij mensen met een specifieke set persoonlijkheidskenmerken. Een persoon die bijvoorbeeld hoog scoort in het vermijden van schade en kenmerken van psychoticisme, interpersoonlijke conflicten en zelfgerichtheid vertoont, heeft meer kans om te lijden aan internetverslaving. 1 Mensen die hoog scoren op impulsiviteit (een remming van motorische activiteit) hebben meer kans op actieve gedragsverslavingen, zoals huidplukken of haartrekken (trichotillomanie). 1 Een andere factor die kan bijdragen aan een gedragsverslaving is middelenmisbruik. Onderzoekers hebben de relatie tussen middelenmisbruik en gokstoornisdiepgaand bestudeerd, waaruit blijkt dat verslavende gokkers ongeveer 3,8 keer meer kans hebben op een alcoholgebruiksstoornis. 1 Het is echter onduidelijk of een gokverslaving iemand meer kans geeft om zich bezig te houden met middelenmisbruik, of middelenmisbruik het risico op het ontwikkelen van een gokverslaving verhoogt, of dat de twee aandoeningen worden veroorzaakt door een andere, onbekende factor. Genetica is een andere belangrijke factor die van invloed is op het al dan niet ontwikkelen van een gedragsverslaving. Als je een eerstegraads familielid hebt (zoals een ouder of broer of zus) die lijdt aan een procesverslaving, heb je zelf een verhoogd risico op een gedrags- of middelenverslaving. 1 Een studie van identieke en twee-eiige tweelingen onthulde dat genen verantwoordelijk zijn voor 12-20% van het risico op gokverslaving,en omgevingsfactoren zijn goed voor 3-8% van het risico. 1 Verder onderzoek heeft aangetoond dat 64% van het risico op het ontwikkelen van zowel een gokverslaving als een alcoholgebruiksstoornis toe te schrijven is aan genetica. 1 Er is meer onderzoek nodig om te bepalen of genen een rol spelen bij het risico op andere gedragsverslavingen. Onderzoek heeft aangetoond dat aandranggedreven stoornissen, zoals gokverslaving en kleptomanie, de afgifte van extra dopamine veroorzaken, wat gevoelens van plezier veroorzaakt. De factoren die bijdragen aan het ontstaan van een gedragsverslaving zijn voor elke persoon uniek, wat het voorspellen van gedragsverslaving bijna onmogelijk maakt. Wat echter duidelijk is, is dat wanneer je je blijft bezighouden met het onaangepaste gedrag dat gepaard gaat met gedragsverslaving, je hersenen elke keer worden beloond, waardoor de verslaving steeds moeilijker te overwinnen is. Onderzoek heeft aangetoond dat aandranggedreven stoornissen, zoals gokverslaving en kleptomanie, de afgifte van extra dopamine veroorzaken, wat gevoelens van plezier veroorzaakt. 1 Daarom krijgen je hersenen elke keer dat je dat gedrag vertoont een aangename schok van dopamine. 1 Helaas worden de hersenen afhankelijk van het gedrag om dat verhoogde gevoel van beloning te voelen. 1 Een relatieve afname van deze dopamine-pieken kan je achterlaten met gevoelens die lijken op depressie, wat je verder kan dwingen om opnieuw deel te nemen aan het verslavende gedrag om je goed te voelen, waardoor de cyclus van verslaving verder wordt versterkt.

Typische tekenen en symptomen

  • Preoccupatie met het gedrag.
  • Verminderd vermogen om het gedrag te beheersen.
  • Het opbouwen van een tolerantie voor het gedrag zodat het gedrag vaker of in grotere intensiteit nodig is om de gewenste bevrediging te krijgen.
  • Ontwenning ervaren als het gedrag wordt vermeden of weerstaan.
  • Het ervaren van nadelige psychologische gevolgen, zoals depressie of angstsymptomen, wanneer het gedrag wordt vermeden of weerstaan.

Professionals in de geestelijke gezondheidszorg en verslavingsdeskundigen blijven debatteren over het bestaan van en diagnostische criteria voor andere gedragsverslavingen zoals seks,gamen, internet en pornoverslaving, maar het bewijs neemt toe om hun geldigheid als een diagnosticeerbare verslaving te ondersteunen.

Veel voorkomende gedragsstoornissen

Volgens de DSM-5 wordt gokstoornis gekenmerkt door een aanhoudend en terugkerend gokgedrag dat leidt tot persoonlijk leed en problemen op sociaal, beroepsmatig of ander gebied van functioneren. 2 U kunt lijden aan een gokstoornis als u gedurende een periode van 12 maanden aan vier of meer van de volgende criteria voldoet:2

  • Een behoefte om te gokken met toenemende hoeveelheden geld om je opgewonden te voelen
  • Rusteloosheid of prikkelbaarheid bij het beperken of verminderen van gokken
  • Herhaalde mislukte pogingen om gokgedrag te beheersen, te stoppen of te verminderen
  • Een mentale preoccupatie met gokken, zoals het bedenken van manieren om gokgeld te krijgen of het herbeleven van eerdere gokervaringen
  • Gokken om stress te verlichten
  • Terugkeren naar gokken na aanzienlijke financiële verliezen, vooral met de bedoeling om verliezen terug te winnen
  • Liegen om gokactiviteiten, betrokkenheid of schulden te verbergen
  • Relaties, banen of onderwijs in gevaar brengen omwille van het gokken
  • Vertrouwen op anderen om uit wanhopige financiële situaties te komen die worden veroorzaakt door gokken

Hamsterstoornis en trichotillomanie zijn gedragsverslavingen die in de DSM-5 worden geclassificeerd als obsessief-compulsieve stoornissen. Hamsteren is een hardnekkige moeilijkheid om afstand te doen van fysieke bezittingen, ongeacht de waarde, de ruimte die men heeft, de behoefte aan geld, een veilige leefomgeving of andere hulpbronnen. 2 Hamsteren wordt soms geassocieerd met een winkelverslaving, hoewel er geen officiële diagnose voor winkelverslaving is in de DSM-5. Trichotillomanie is een andere procesverslaving die wordt bestempeld als een obsessief-compulsieve stoornis. 2 Trichotillomanie is de dwang om je eigen haar uit te trekken, wat vaak resulteert in haaruitval en aanzienlijk sociaal of beroepsmatig functioneren. 2 Evenzo is excoriatie een huidplukstoornis waarbij je dwangmatig aan je huid plukt totdat er laesies ontstaan. 2 Excoriatie veroorzaakt een aanzienlijke aantasting van het dagelijks functioneren omdat u niet in staat bent om het gedrag te stoppen. 2 Kleptomanie – de impuls om items te stelen – wordt in de DSM-5 geclassificeerd als een impulscontrolestoornis en wordt gedefinieerd als het terugkerende falen om weerstand te bieden aan het stelen van objecten, vooral objecten die niet nodig zijn voor gebruik of geldelijk gewin. 2 Als je last hebt van kleptomanie, zul je spanning ervaren vlak voor het stelen, gevolgd door opluchting en plezier onmiddellijk daarna 2 Hoewel game-, internet-, porno-, seks-, voedsel- en winkelverslavingen niet officieel APA-geverifieerde aandoeningen zijn, zijn veel experts van mening dat ze in de DSM moeten worden opgenomen. Onderzoekers blijven werken aan het ontwikkelen van standaardcriteria voor het identificeren van deze andere gedragsverslavingen. En hoewel deze verslavingen niet zijn opgenomen in de DSM-5, zijn er veel gerenommeerde intramurale, poliklinische, individuele en groepsbehandelingsopties voor deze gedragsverslavingen beschikbaar.

Soorten behandelingsprogramma's

  • Residentiële behandelingsprogramma's voor gedragsverslaving richten zich op de onderliggende psychologische problemen die ertoe hebben geleid dat u de procesverslaving hebt ontwikkeld. Deze programma's volgen vaak dezelfde structuur als behandelingsprogramma's voor middelenmisbruik,waaronder 12-stappenprogramma's, motivatieverbetering en cognitieve gedragstherapieën die succesvol zijn gebleken bij de behandeling van gedragsverslavingen. 1 Deze behandelingsprogramma's zijn erop gericht u te helpen gezondere manieren te ontwikkelen om met het leven en dagelijkse stressoren om te gaan.
  • Naast residentiële programma's is ambulante gedragsverslavingsbehandeling een andere optie voor mensen die worstelen met deze aandoeningen. Poliklinische therapie omvat het dagelijks of wekelijks bezoeken van een behandelingsfaciliteit of medische professional tijdens de beginfasen van de behandeling. Naarmate u meer controle begint te krijgen over uw gedragsverslaving, kan de behandeling minder frequent worden. Poliklinische behandeling omvat meestal een onderhoudsperiode waarin u twee keer per maand of één keer per maand bezoekt om ondersteunende doorlopende zorg te ontvangen.
  • Tijdens individuele of één-op-één begeleidingontmoet je privé een gedragsgezondheidsconsulent die is opgeleid in gedragsverslavingstherapie. Sessies richten zich op het identificeren van de emotionele problemen en onderliggende oorzaken van de gedragsverslaving, waaronder traumatherapie, indien van toepassing. Een-op-een counseling biedt u de kans om privé zorgen te uiten die anders ongemakkelijk kunnen zijn om met anderen in een groepsomgeving over te praten.
  • In veel behandelprogramma's voor gedragsverslaving is de therapie gebaseerd op het cognitieve gedragstherapie (CGT) model. CGT richt zich op het elimineren van ongezond of negatief gedrag door ze te vervangen door positieve, gezondere opties. Deze vorm van behandeling leert ook nieuwe gedragspatronen, maar de focus ligt meestal op de motivaties achter het gedrag in plaats van de fysieke acties zelf. Een van de belangrijkste doelen van CGT is het veranderen of aanpassen van de denkprocessen die hebben geleid tot de gedragsverslaving.
  • Een andere behandeloptie is groepstherapie waarbij je een sessie bijwoont waarbij minimaal twee andere patiënten en één gedragstherapeut aanwezig zijn. Groepstherapie stelt je in staat om gemeenschappelijke ervaringen te delen en te begrijpen dat je niet alleen bent in het verslavings- en herstelproces. Tijdens groepstherapiesessies kan de therapeut uw groep leiden in een gericht onderwerp of het onderwerp van discussie overlaten aan de groepsleden. Veel voorkomende onderwerpen in groepssessies zijn ontkenning, juridische problemen, relatieproblemen, werkproblemen, gezondheidsproblemen, financiële problemen, identiteitscrises en stress.
  • Net als bij groepstherapie bieden 12-stappen herstelprogramma's een gestructureerd kader voor het werken aan gedragsproblemen, terwijl ze de steun hebben van anderen die vergelijkbare ervaringen hebben meegemaakt. Sommige 12-stappenprogramma's hebben een religieuze ondertoon en vereisen dat deelnemers toegeven dat ze geen controle hebben over hun verslavingen. Niet-12-stappenprogramma's volgen een vergelijkbaar gestructureerd kader, maar sluiten elke religieuze overtuiging uit en benadrukken het nemen van persoonlijke verantwoordelijkheid voor iemands verslaving. Niet-12-staps, 12-staps en groepstherapieprogramma's zijn uitstekende opties voor herstel op de lange termijn omdat ze ingebouwde ondersteuning bieden van mensen die begrijpen hoe moeilijk het overwinnen van verslaving kan zijn.
  • Het type gedragsverslavingsbehandelingsprogramma dat u nodig heeft, hangt af van uw specifieke verslaving. Een gokverslaving vereist bijvoorbeeld onthouding als onderdeel van het behandelingsprogramma, terwijl te veel eten opnieuw gedrag vereist, zodat u negatieve patronen kunt wijzigen en gezond kunt eten. Het personeel van de faciliteit die u kiest, beoordeelt uw situatie en uw verslaving en bepaalt vervolgens de meest effectieve gedragsverslavingsbehandeling voor uw unieke omstandigheden.

Er zijn verschillende soorten faciliteiten voor gedragsverslavingsbehandeling beschikbaar,waaronder door de staat gefinancierde, non-profit en particuliere rehabilitatiefaciliteiten. Alle faciliteiten, ongeacht hoe ze worden gefinancierd, moeten voldoen aan de privacyrechten van patiënten onder de Health Insurance Portability and Accountability Act van 1996 (HIPAA). 3 De beslissing over welk type behandelingsfaciliteit u moet kiezen, hangt af van het feit of u van plan bent een ziektekostenverzekering te gebruiken, waar u zich bevindt, waar u uw behandeling wilt voltooien en wat voor soort verslaving u wilt overwinnen. Sommige behandelfaciliteiten zijn gespecialiseerd in een bepaald soort verslaving (zoals gokverslaving), terwijl anderen verschillende programma's of een all-inclusive programma aanbieden om mensen met een verscheidenheid aan verschillende verslavingsstrijd te behandelen. U kunt ook kiezen uit intramurale en poliklinische programma's, of een sequentiële combinatie van beide. Idealiter krijgen mensen met een gedragsverslaving meerdere vormen van behandeling. In een intramurale setting neemt u bijvoorbeeld deel aan één-op-één therapiesessies, groepstherapie, activiteiten voor het opbouwen van vaardigheden en de ontwikkeling van copingvaardigheden. Deze diverse therapeutische aanpak biedt de grootste kans op succes bij het verslaan van een gedragsverslaving.

Bronnen

  1. Grant, J. E., Potenza, M. N., Weinstein, A. & Gorelick, D. A. (2010). Inleiding tot gedragsverslavingen. American Journal of Drug and Alcohol Abuse, 36(5), 233–241.
  2. Amerikaanse Psychiatrische Vereniging. (2013). Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (5e ed.). Washington, DC: Amerikaanse Psychiatrische Vereniging.
  3. Ministerie van Volksgezondheid en Human Services van de Verenigde Staten. (2016). Samenvatting van de HIPAA-privacyregel.

Het is tijd om de controle terug te nemen. Herstel IS mogelijk en JIJ verdient het! ❤️